Hier ben ik dan, weer, terug

Als een fijne dag te hoog gegrepen is, wens ik je vandaag een fijn moment”
– Tante Agaath

Hallo, opnieuw.
Hier ben ik weer.
Terug van weggeweest,
maar anders deze keer.

Want, amaai, wat een jaar.
Ik ben mama geworden van een prachtige zoon én ik ben mijn beste vriendin kwijt geraakt. Twee zo’n tegenstrijdige, ingrijpende gebeurtenissen waar deze moodswingbaby maar moeilijk haar weg tussen kon vinden – of eigenlijk KAN vinden.

En ik zat vast. Potvast in mijn hoofd. Vast in overlevingsmodus. Vast in verdriet en niet wetende hoe ik moest rouwen, om haar, om mijn oude leven dat nooit meer hetzelfde zou zijn. En dan tegelijkertijd gelukkig zijn?

Tranen van geluk vloeiden over mijn wangen wanneer ik mijn zoontje nog even knuffelde voor ik hem naar zijn bedje bracht- for real, kraamtranen zijn een ding! Om dan gelijk over te gaan in tranen van verdriet en gemis omdat ik dat alles niet meer kan delen met Mel.

Liefde het is zo mooi, maar het kan zo pijnlijk zijn

Dus, ik wachtte…

Ik wachtte op het moment dat ik terug mezelf zou zijn en alles vanzelf in zijn plooi zou vallen. Op het moment dat ik klaar zou zijn om de stilte die me zolang troost en gezelschap hield, achter te kunnen laten.

Ondertussen weet ik dat het nooit meer hetzelfde zal zijn.
IK zal nooit meer dezelfde zijn.

En dat is eigenlijk helemaal oké.

Toegegeven, die eerst drie maanden met een baby, WTF?! Dat is gewoon overleven. Die onzekerheid, hormonen, pijnlijke punani, slaapgebrek, huilbuien – ik noem geen namen, maar we waren vaak met twee.

En schuldgevoel! – oh, dat verdomde schuldgevoel.

  1. ik wist totaaaaaal niet waar ik aan begonnen was of mee bezig was of moest doen. Het heeft me bijvoorbeeld een MAAND en ontelbare rompertjes gekost voordat ik deftig een pamper kon vervangen – dat is dus geen aangeboren vaardigheid of iets dat je ineens kan ‘omdat je mama bent’, blijkbaar.
    Gevolg: Welke mama kan nu geen pampers vervangen, ik ben een slechte mama.
  2. Hoe durfde ik zelfs verdrietig te zijn, ik had een prachtige, gezonde zoon op de wereld gezet, er zijn zoveel mensen op de wereld die kinderen willen en er zelf geen kunnen krijgen en ik zit hier met deze baby in mijn armen die van mij is en ik heb die gegroeid in mijn eigen buik en ik wil zo graag nog eens lekker rustig slapen of warm eten en waarom kan ik nu niet stoppen met wenen en gewoon gelukkig zoals het hoort. Er zal wel iets mis zijn met mij – again, kraamtranen, toffe dingetjes.
    Gevolg: Ik mis mijn oude, luxeleventje, waarom voel ik me niet zo gelukkig als mensen mij zeggen, ik ben een slechte mama.
  3. Mijn zoontje wilde overdag niet slapen, maar sliep ’s nachts best wel goed. Ik stootte op enorm veel onbegrip vanuit de omgeving omdat ik blij moest zijn dat hij ” ’s nachts tenminste sliep en ik zo toch aan voldoende rust toe kwam”. Maar in realiteit wilde dat zeggen dat ik uuuuren en ki-lo-meters heb gewandeld. Want een wakkere baby is daarom niet altijd een vrolijke baby.
    Gevolg: Het huis is een puinhoop, ik krijg niks gedaan en ik krijg mijn baby niet in slaap, dus ik ben een slechte mama.

Dat is niet, hé! Ik ben een GOEDE mama – of ik doe toch kei hard mijn best en dat telt toch al voor iets. Maar ik ben geen superheld die alles kan.

Meerder keren raakte ik in de knoop.
Met mezelf, met anderen, met het leven dat hard en oneerlijk is en gewoon verder lijkt te gaan ook al kan ik soms niet volgen.

En daar kan ik niks aan veranderen – de helaasheid der dingen.

Dus ik ga er gewoon terug voor. Ik schrijf weer over mijn bekommernissen, koetjes en kalfjes, neem alles gelijk het komt, probeer ondertussen zo positief mogelijk in het leven te blijven staan en dankbaar te zijn voor ieder klein gelukje op mijn pad.

Het is nog altijd wennen, deze nieuwe ‘ik’.

Maar het belangrijkste is:
Hier ben ik weer.
Hallo, opnieuw.
Terug van weggeweest,
maar anders deze keer.
En da’s oké.

X,
Gussie

ps: klein gelukske = dat eerste broodje martino na de zwangerschap!

Migraine

“Here in my cave, I’ll hide.
I love the darkness, I sighed.
Covers pulled over my head.
Until this is over, I’m in bed”

De eerste week van 2022 zit er al weer op. Hoewel ik vol goede moed en positiviteit met de beste bedoelingen aan het jaar startte, kreeg ik al snel een eerste uitdaging voorgeschoteld.

Een migraine aanval.

Het was de eerste werkdag van het jaar en ik zat enthousiast aan mijn bureau om een vliegende start te nemen voor alle projecten die ik dit jaar uit wil voeren toen ik opeens niet meer kon lezen wat er op mijn computerscherm stond.

Ik week mijn blik even af, knipperde een aantal keren met mijn ogen en probeerde opnieuw.
Weer kon ik niet lezen wat er stond. Mijn scherm was bedekt met een grote, flikkerende vlek – oh oow, die vlek ken ik – en ik wist meteen hoe laat het was…

Vanaf dat moment veranderde mijn hoofd in een tikkende tijdbom.

Het is onmogelijk om dan te weten hoeveel tijd ik heb, maar één ding is zeker. Ik moet màken dat ik in een donkere kamer lig!

Op de tast grijp ik mijn sleutels, jas en handtas, zoek mijn verantwoordelijke om mij te verontschuldigen en haast me naar huis. Gelukkig is mijn werk vlakbij waardoor ik deze keer op eigen houtje thuis geraak. In het verleden moest ik altijd rekenen op iemand die me kon komen ophalen – redden –, want zelf autorijden is dan niet meer mogelijk.

Eenmaal thuis aangekomen neem ik een emmer en groot glas water mee naar boven en duik in ons bed in de warme en kalmerende omhelzing van mijn vriend die met de nacht heeft gestaan.

‘Liefje? Wat doe jij hier?’

‘Migraine aanval’ fluister ik gekweld.

‘Aiai, kom maar hier’ Hij rolt naar me toe op zijn zij en neemt me volledig in zijn armen ‘probeer maar snel te slapen’

Ik doe mijn best om de angst voor de verschrikkelijke pijn die gaat komen te onderdrukken en rustig te blijven – als je slaapt, voel je niets, als je slaapt, voel je niets,…

Het is een ware race tegen de klok, maar het lukt me om in slaap te vallen voor de pijn opkomt, voor mijn hoofd ontploft, voor de misselijkheid begint, voor de hel losbarst.

Ik ben gered…voor nu.

Alleen in bed word ik terug wakker. Mijn tong en onderste lip voelen verdoofd aan, ook mijn rechterarm lijkt nog te slapen en mijn hoofd staat op springen. Ik moet naar toilet, maar ben op dit moment niet in staat om recht te komen. Mijn hoofd weegt veel te zwaar, de pijn overspoeld me helemaal en ik voel de tranen prikken in mijn ogen – niet wenen, niet wenen, niet wenen, dan ontploft je hoofd, niet wenen, niet wenen, dat maakt alles erger,… – ik word misselijk, krijg het benauwd, raak buiten adem en mijn hart gaat als een razende tekeer. Terwijl mijn hoofd bonst alsof er een trein over rijdt, probeer ik mijn ademhaling onder controle te krijgen.

Wanhopig probeer ik te vechten tegen de tranen, de misselijkheid en de pijn.

Wanhopig lig ik uiteindelijk drie dagen in mijn donkere kamer, in mijn troostend bed.

De dagen beleef ik een waas, in een soort constante staat tussen slaap en marteling.

Het is pas vrijdagnamiddag wanneer ik me eindelijk naar beneden durf te wagen en terug naar het ‘land der levenden’ kan terugkeren.

Uitgeput laat ik me in de zetel zakken en vlei me tegen mijn vriend aan die een film kijkt.

Zachtjes aait hij door mijn haar en drukt een kusje op mijn voorhoofd: ‘welkom terug’

‘amaai, ik ben stikop’: zucht ik en ik val als een blok terug in slaap.

X,
Gussie

Ps: ik ben nog steeds niet 100% terug beter, dus het is mogelijk dat deze blog schrijf -, spel- of andere fouten bevat. Denken en functioneren gaat op àlle gebieden tijdelijk niet meer.

over mij

Hoi, ik ben Gussie, genietend van de fleur van mijn leven en inwoner van de prachtige Kempen. Al 7 jaar ben ik samen met de liefde van mijn leven en nagel aan mijn doodskist. Ik hou van mijn koppige husky en mijn favoriete kleur is blauw. Ik ben een curieuzeneus die alles wil weten en vol zit met verwondering over het leven.

Een wens die uitkomt (deel 2)

Be careful what you wish for”

Ondertussen is het 23 weken geleden sinds ik bezopen naar de sterren lag te kijken en 21 weken geleden sinds mijn laatste wijntje – but who’s counting.

Na wat ik alleen maar kan omschrijven als DE BESTE VAKANTIE OOIT, kwamen we gelukkig en voldaan terug thuis.
Maar op mijn eerste werkdag werd ik opeens misselijk.

’s Middags ging ik naar huis om een corona zelftest te doen, voor de zekerheid. Het stokje kriebelde in mijn neus toen ik het 5 keer ronddraaide, zoals op de instructies aangegeven stond. De tranen sprongen in mijn ogen en ik had het gevoel alsof ik moest niezen, waardoor ik een belachelijk gezicht trok blijkbaar. Mijn vriend stond me alleszins onbeschaamd uit te lachen.

De test was negatief, geen corona.

Ik twijfelde. Er was toch iéts aan de hand.

In de badkamer lag nog een ongebruikte zwangerschapstest – het zal toch niet….Zou het?
Onhandig scheurde ik het plastiekje open, haalde de blauwe dop van het staafje en probeerde zo goed mogelijk op het witte ‘sponsje’ te mikken tijdens het plassen. Dat viel nog niet mee!

Terwijl ik mijn handen stond te wassen en mijn vriend net de badkamer binnenkwam met de stofzuiger, zag ik een tweede streepje verschijnen.

De test was positief!

Verbaasd zwaaide ik met het staafje voor zijn neus ‘een streepje! een streepje!’, maar hij verstond me niet door het lawaai van de stofzuiger en zag niet waar ik mee stond te zwaaien.

Hij pakte mijn hand en hield die stil om te kijken wat ik vasthad en keek me vragend aan.

‘Een streepje!’ herhaalde ik zenuwachtig ‘het is gelukt’. Een glimlach verscheen op zijn gezicht en de lichtjes in zijn ogen fonkelden fel. Hij liet mijn hand los, legde zijn hand op mijn rug en trok me tegen zich aan: ‘eindelijk’. Met de stofzuiger in zijn ene hand en mij in zijn andere, voelde ik het geluk in zijn kus.

Dat streepje is ondertussen al uitgegroeid tot beginnende bolle babybuik met een waslijst aan ‘dieetvoorschriften’. Zo komt het dus, dat ik tijdens de feestdagen ‘nee’ moest zeggen tegen de chocomousse en champagne – eigen schuld, dikke bult (letterlijk dan).

X,
Gussie

ps: het voelt een beetje alsof er een visje rondzwemt in mijn buik. Soms zijn de bewegingen zelfs zichtbaar. Heel speciaal!

over mij

Hoi, ik ben Gussie, genieter van de fleur van mijn leven en inwoner van de prachtige Kempen. Al 7 jaar ben ik samen met de liefde van mijn leven en nagel aan mijn doodskist. Ik hou van mijn koppige husky en mijn favoriete kleur is blauw. Ik ben een curieuzeneus die alles wil weten en vol zit met verwondering over het leven.

Een wens die uitkomt (deel 1)

When you wish upon a star, your dreams come true”

– Japie Krekel

Herinner jij je nog mijn vakantie in Zuid-Frankrijk deze zomer?

In de blogpost ‘ik ga op reis en ik maak mee…(deel 1)’ kon je al lezen hoe mijn vriend en ik onze eerste avond aan de côte d’Azur spendeerde met de veel te lekkere wijn onder de magische sterrenhemel op een steenworp van de aanspoelende golven.

Ik spotte toen een vallende ster, en deed een wens – natuurlijk – maar wilde die nog niet aan jou verklappen – ah, nee. Dan komt die niet uit!

En gelukkig heb ik het niet verklapt, want die wens is uitgekomen!

Benieuwd? Lees dan vooral verder, want nu kan ik met een gerust hart dat geheimpje delen…

Na een urenlange autorit – karaokestyle, want is there any other way? – kwamen we in de late namiddag aan op onze campingplaats, waar het op dat moment 40 graden was! En om het helemaal af te maken, had ik bij het boeken van de camping gevraagd om een plaatsje zo dicht mogelijk aan de zee – hoe romantisch zou je denken.

Dat dacht ik ook.

Maar, waar ik niet bij stil had gestaan was dat ‘zo dicht mogelijk bij de zee’ eigenlijk wil zeggen, ‘geen bomen’.

Vertaling: geen schaduw.

Dapper stelden we al zwetend en puffend de tent op terwijl onze watervoorraad voor de hele week erdoor vloog. Uiteindelijk klaarden we samen de klus, #teamwork, en was het tijd om te genieten. We haastten ons naar de zee voor de welkome en welverdiende afkoeling. Pas toen we écht omvielen van de honger, keerden we terug.

Ik kan me nu niet meer herinneren wat ik die avond klaarmaakte, maar het smaakte perfect samen met een rosé wijntje. Onder het genot van die fles rosé – en de volgende…en de volgende – lieten we ons gewillig meevoeren in de afkoeling van de avond, het einde van een hete dag en het verschijnen van de prachtige sterrenhemel.

We zaten allebei naast elkaar in gammele campingstoeltjes in stilte de hemel af te speuren naar vallende sterren. Het enige geluid dat we hoorden was dat van de aanspoelende golven en de zingende krekels, die weer een prachtige dag voorspelde.

Het was geweldig. Het was perfect.

Opeens schoten mijn vriend en ik tegelijk recht ‘JA! Daar!’. Ik verslikt me zelfs een beetje in een slok wijn voordat ik mijn ogen dichtdeed om een wens te doen.

Toen ik ze terug opendeed en naar hem omkeek, zat hij me al met een gelukkigzalige glimlach aan te kijken. ‘Heb jij ook een wens gedaan?’ vroeg hij

‘Natuurlijk, jij?’

‘Natuurlijk’ hij knipoogde liefdevol: ‘Heb je gewenst wat ik ook gewenst heb?’

‘Als jij gewenst hebt dat ik denk dat je gewenst hebt wel, ja’

Hij leunde dichter naar me toe, kuste me intens – de rosé smaakte nóg lekkerder aan zijn lippen – en bevestigde zo mijn vermoeden.

Ik zette mijn glas wijn op tafel – hét teken – en verplaatste me van mijn gammele campingstoeltje naar zijn schoot om daar de kus verder te zetten. Zijn handen gleden gretig over mijn lichaam en het duurde niet lang voor hij mijn weinige kleding uit had gefutseld.

Wat er nadien gebeurde kan ik alleen maar omschrijven als een liefdesscène uit een romantische film of boek. Zo’n scène waarin de liefde passioneel en eindeloos bedreven wordt op een zwoele zomeravond met de zoute zee en fonkelende sterren als enige getuigen. Geen andere levende ziel te bespeuren op dat kleine plekje paradijs op aarde.

Die avond wenste wij dezelfde wens aan dezelfde ster op hetzelfde moment.

Die avond zal ik om zovele redenen nooit meer vergeten.

Die avond is onze wens uitgekomen.

Die avond begon niet alleen onze vakantie, maar ook ons avontuur, met zijn drietjes. Alleen wisten we dat toen nog niet.

X,
Gussie

Ps: De krekel heeft altijd gelijk.

over mij

Hoi, ik ben Gussie, genietend van de fleur van mijn leven en inwoner van de prachtige Kempen. Al 6 jaar ben ik samen met de liefde van mijn leven en nagel aan mijn doodskist. Ik hou van mijn koppige husky en mijn favoriete kleur is blauw. Ik ben een curieuzeneus die alles wil weten en vol zit met verwondering over het leven.

Birthday girl

I closed my eyes and made a wish for the future”

Mijn vorig blogpost schreef ik in horten en stoten met tranen in mijn ogen. Deze schrijf ik met een buik vol smurfentaart en een bewegende baby.

Het leven lijkt op dit moment te bestaan uit extremen en tegengestelden waarbij ik steeds afwisselend naar beide kanten geslingerd word.

Tranen van geluk vloeien over in tranen van verdriet, het snikken wordt onderbroken door een glimlach en de handen die de tranen van mijn gezicht vegen, aaien nadien liefdevol over mijn beginnend babybuikje.

Het is een verwarrende tijd.

Maar ik doe mijn best om tussen het gemis, verdriet, hormonen, coronamaatregelen en feestdagendrukte, toch te blijven genieten. En soms zit geluk in de kleinste dingen.

Zo ging ik op de ochtend van mijn verjaardag naar de kapper. Ik kan me geen beter moment voorstellen om mezelf een nieuwe look cadeau te doen – behalve misschien na een break-up, maar daar heb ik nu gelukkig niet mee te maken. Integendeel! – Het is één van de deugden van het leven om je haar te laten wassen door een professional en te laten verwennen met de heerlijk geurende producten. Om nog maar te zwijgen van het ultrazachte haar als eindresultaat.

Een lekker stukje smurfentaart eten, is daar een ander mooi voorbeeld van – Toegegeven, het waren er twee…Oké, vier! Ik ben zwanger, don’t judge me!

Even leek het een verjaardag in mineur te worden toen duidelijk was dat mijn vriend het he-le-maal vergeten was.
Enfin, hij beweerd dat hij zich ‘van datum vergist had’ en ‘dacht dat het de volgende dag pas was’.
Ondertussen heb hem vergeven en wanneer ik naar het prachtige boeket bloemen kijk dat op de tafel staat te pronken, kan ik er zelfs om lachen. De paniek op zijn gezicht toen ik met tranen in mijn ogen – again, I blame the hormones – aan hem vroeg of hij niets vergeten was, zal ik me nog lang blijven herinneren.

Met een nieuwe look, lekkere taart, enkele tranen, veel lachen en een beetje gemis, bleek het weer een typische dag gevuld met alle emoties die er bestaan. I count my blessings, noem het al bij al een geslaagde verjaardag en kijk uit naar de nieuwe ervaringen die bij deze leeftijd komen kijken.

Nu ben ik officieel op de leeftijd waarop ik voor het eerst ons zoontje in mijn armen zal kunnen houden en officieel de titel ‘mama’ ga mogen dragen.

X,
Gussie

Ps: De kat op de foto is super cute, maar helaas niet mijn super cutie. De foto is de blikvanger van deze blog omdat ik het een geweldig foto vind – obviously #catsstardustandmagic – maar vooral omdat de taart op was voordat ik er een foto van kon nemen.

over mij

Hoi, ik ben Gussie, genietend van de fleur van mijn leven en inwoner van de prachtige Kempen. Al 6 jaar ben ik samen met de liefde van mijn leven en nagel aan mijn doodskist. Ik hou van mijn koppige husky en mijn favoriete kleur is blauw. Ik ben een curieuzeneus die alles wil weten en vol zit met verwondering over het leven.

Best friends forever

Not a day goes by that I don’t look at your picture and smile.

Or cry

Or both”

Een paar weken geleden verloor ik één van mijn beste vriendinnen. Ze is letterlijk nergens meer te bespeuren op deze aardbol. Uitgestrooid, net zoals haar zus 12 jaar geleden. Ze is weg, foetsie, en ik ben haar kwijt.

Zo voelt het ook écht.

Ik. ben. haar. kwijt.

Zij ontbreekt in deze wereld.

En ik mis haar!


Haar naam was Melissa. Mel voor de vrienden en vage kennissen, want ze heeft haar naam zelf nooit mooi gevonden. Ze had het bizarre talent om je 100% op je gemak te laten voelen, ook al ontmoette je haar voor de eerste keer. Bij haar moest je nooit doen alsof. Ze was het soort vriendin waarvan je voélde en wist dat ze je graag had. Altijd had ze wel een kleinigheidje bij. Gewoon zomaar, ‘omdat dat haar aan me deed denken’ of ‘ze dacht dat ik het wel leuk zou vinden’ of ‘het was écht iets voor mij’.

Deze week durfde ik voor de eerste keer terugkijken naar foto’s van de voorbije jaren. Het viel me eens zo hard op dat ze ALTIJD aanwezig was op belangrijke momenten. Zij is diegene die de foto’s nam.

Eerste tattoo? Zij reed me er stiekem naartoe met haar auto omdat mijn papa van niets mocht weten en ik te bang was om alleen te gaan. Eerste keer naar de gynaecoloog? Zij wachtte samen met me in de wachtzaal omdat ik me er ongemakkelijk bij voelde. Toen ik catwalkmodel wilde worden? Samen reden we heel Antwerpen rond, van castingbureau naar castingbureau. Ruzie met mijn vriend? Zij was de eerste die ik belde en ze nam al-tijd op. Flairdag in het Wijnegemshoppingcenter en zij wilde heel graag Karen Damen ontmoeten en ik wilde de lifesize kartonnen afbeelding van Ryan Gosling meenemen? Hij past nét niet in haar auto, dus hebben we zijn voeten omgeplooid en plat gelegen van het lachen.

Ik zou nog zoveel meer kunnen en willen vertellen over haar. Hoe ze meer dan 100 bad eendjes verzameld had, hoe ze steeds dingen vergat, hoe ze altijd gekleed ging in legging en marcelleke, hoe enthousiast ze altijd was, hoe ze navelpiercings droeg als oorbellen, hoe vreselijk slecht ze kon autorijden (het is nog altijd een running joke onder haar vrienden dat onze handafdrukken vereeuwigt staan in de hendel van de passagiersdeur), hoe ze altijd weer nieuwe ondernemingen bedacht,…

De meesten van onze leeftijd willen al lang niets ‘speciaals’ meer doen om hun verjaardag te vieren.
Zij wel. Zij maakte er altijd een hele dag of weekend van. Nu pas begrijp ik waarom.
Het is een gift. Weten dat je weer een volledig jaar je eigen ding hebt kunnen doen, dat je geleefd hebt. Zij begreep dat natuurlijk al, ik niet.

En opeens was daar het moment waarop ik te horen kreeg dat ze was opgenomen in het ziekenhuis. Het zag er niet goed uit. Ze was in coma gebracht en lag aan de beademing. De aandoening die haar zus 12 jaar geleden al veel te vroeg had weggehaald, had haar nu ook te pakken gekregen en hoe! Drie maanden lang heeft ze gevochten, écht gevochten om beter te worden en bij bewustzijn te komen. Drie keer is het haar gelukt. Drie keer kregen we terug hoop. Drie keer heeft ze haar ogen geopend en haar familie naast haar zien zitten. De laatste keer zat er zelfs één van haar beste vriendinnen. Ze deed het toen zo goed dat we bij haar op bezoek mochten. Eén voor één, weliswaar. Ik zou de volgende zijn die bij haar mocht langsgaan, maar zover is het nooit gekomen.

Tijdens dat bezoek ging het ineens weer heel slecht. De vriendin vertelde me achteraf dat Mel had gezegd dat ze veel pijn had en dat het voor haar genoeg was geweest. Ze was klaar om te gaan.

Ze was niet bang voor de dood, nooit geweest.
Soms praatten we hierover, dan vertelde ze dat ze besefte dat het haar waarschijnlijk sneller te wachten stond dan de rest van ons. Ze had er vrede mee, ze was er klaar voor.

De volgende dag liet de familie weten dat de dokters palliatieve sedatie hadden opgestart.

Ik zal Mel’s ouders en zus altijd dankbaar blijven dat ik de kans heb gekregen om afscheid te nemen. Om nog even bij haar te kunnen zitten en haar hand vast te houden, want ik had haar nog iets heel belangrijks te vertellen. Iets dat ik absoluut nog met haar wilde delen.

Hoewel ze op dat moment niet meer bij bewustzijn was, ben ik naast haar gaan zitten, heb ik over haar hand gestreeld, terwijl ik haar met tranen in mijn ogen vertelde dat ik zwanger ben.

Die nacht, net na middernacht, werd Mel de beschermengel van het kindje in mijn buik.

X,
Gussie

over mij

Hoi, ik ben Gussie, genietend van de fleur van mijn leven en inwoner van de prachtige Kempen. Al 6 jaar ben ik samen met de liefde van mijn leven en nagel aan mijn doodskist. Ik hou van mijn koppige husky en mijn favoriete kleur is blauw. Ik ben een curieuzeneus die alles wil weten en vol zit met verwondering over het leven.

Wanneer het even niet gaat

“The sky looks different when you got someone you love up there

Wanneer het onverwachts overlijden van één van mijn beste vriendinnen me doet wankelen op mijn benen. Wanneer ik de tranen niet kan bedwingen. Wanneer de herinneringen door mijn hoofd blijven flitsen. Wanneer ik even niets anders kan doen dan me terugtrekken in steun en stilte.

X,
Gussie

over mij

Hoi, ik ben Gussie, genietend van de fleur van mijn leven en inwoner van de prachtige Kempen. Al 6 jaar ben ik samen met de liefde van mijn leven en nagel aan mijn doodskist. Ik hou van mijn koppige husky en mijn favoriete kleur is blauw. Ik ben een curieuzeneus die alles wil weten en vol zit met verwondering over het leven.

Too good to go

What did YOU do to save the world today?”

Vroeger toen ik mijn bord niet wilde leegeten, zeiden ze thuis altijd ‘die arme kindjes in Afrika…’

Je kent het vast wel, dat riedeltje. Het ouderwetse trucje om zo’n groot schuldgevoel te creëren omdat ik mijn eten niet wilde opeten en een ander kindje stierf van de honger en blij zou zijn met wat ik op mijn bord had liggen. Zodat ik uiteindelijk tóch mijn bord zou leegeten.

Ik weet niet of het trucje bij jou werkte? Maar bij mij dus niet. Niet omdat ik zo’n moeilijke eter ben, maar omdat ik het HAAT om mezelf te overeten. Vroeger al en nu nog steeds. Een verschrikkelijk gevoel vind ik het.

Je buik staat helemaal gespannen en opgeblazen en voelt alsof die ieder moment kan ontploffen. Je broeksriem spant helemaal en je kan niet anders dan de knop van je broek openzetten. Je begint te zweten, voelt het eten zitten tot vanboven in je keel, bent mottig en lui en wil het liefst van al nooit meer bewegen. Alsof al het leven uit je is gezogen.

Nee, dank u. Ik eet liever gewoon genoeg en daarmee klaar. Dat ik hierdoor altijd een half bord terugstuur in een brasserie of restaurant, is frustrerend. Maar even serieus, die porties van tegenwoordig?

Deze week nog ben ik lekker gaan uit eten. Bij het afruimen deelde de serveerster me vriendelijk mee dat ‘naar de hoeveelheid gezien die ik gegeten had, het zeker was toegestaan om de volgende keer de kinderportie te bestellen’ – Hashtag true story

Ik bedankte haar voor de tip en verzekerde haar dat ik het wél heel lekker vond, maar inderdaad niet meer kon opeten.

Soms, heel soms, durf ik een ‘restorestje’ vragen. Maar in dit geval durfde ik niet meer.

Het gebeurt vaak dat ik een voorgerecht bestel als hoofdgerecht of inderdaad uit de kindermenu bestel. Waarom? Omdat ik tóch graag mijn bord leeg eet. Ik verspil absoluut niet graag eten. Niet per se voor die arme kindjes in Afrika, maar gewoon uit respect voor de natuur.

Verspilling is iets waar we inderdaad vanaf moeten. Iedereen doet dat op zijn eigen manier. Sommige mensen eten zich ziek zodat er ‘toch maar niets verspilt wordt’ en andere mensen proberen hun porties aan te passen. En we zijn allemaal goed bezig!

Daarom kan ik een app als ‘toogoodtogo’ alleen maar toejuichen!

De app om voedselverspilling tegen te gaan.

Sinds deze week kan ik met veel trots zeggen dat ik er ook gebruik van maak en al één maaltijd heb gered van de vuilnisbak.

Allez, het is te zeggen…maaltijd…

Ik heb 7 donuts gered van de vuilnisbak.

Maar, hé! Het is een begin!

En wie weet wat (of wie) ik volgende week zal redden?

X,
Gussie

ps: Ik word niet gesponsord door de app om reclame te maken, maar ben gewoon oprecht blij met de donuts en hoe makkelijk het tegenwoordig is om een goede daad voor de planeet te doen.

pps: Mochten de eigenaars/makers van de app ‘toogoodtogo’ deze blog lezen en me willen sponsoren, ben ik zeker geïnteresseerd! Vooral als het te maken heeft met donuts.

over mij

Hoi, ik ben Gussie, genietend van de fleur van mijn leven en inwoner van de prachtige Kempen. Al 6 jaar ben ik samen met de liefde van mijn leven en nagel aan mijn doodskist. Ik hou van mijn koppige husky en mijn favoriete kleur is blauw. Ik ben een curieuzeneus die alles wil weten en vol zit met verwondering over het leven.

De appelsiendouche

When life gives you lemons, aks for an orange and eat it in the shower”

– Me

Eén van mijn AWESOME vriendinnen – Ik heb de béste vriendinnen – vertelde me laatst over een hype: Een sinaasappel eten onder de douche.

I kid you not!

Blijkbaar zou het energie geven, helpen tegen stress en zou het voor sommigen zelfs erotisch zijn…
Klinkt als iets dat het uittesten waard is, denk ik dan.

Ik kocht een appelsien in de winkel en legde die thuis in de fruitmand, geduldig wachtend op het perfecte moment om dit kleine experimentje uit te proberen. Gelukkig moest ik niet lang wachten. Gisteren was het zover.

Mijn vriend sliep uit, waardoor ik heel de voormiddag kon genieten van me-time. Ik stond op, stak croissantjes en chocoladebroodjes in de oven en pakte mijn yogamatje. Terwijl de broodjes lekker bakten in de oven en het huis vulde met hun heerlijke geur, rekte en strekte ik mezelf uit op het matje.

Nadien at ik van de vers gebakken croissantjes met confituur en las een boek in de veranda. Het zonnetje scheen lekker op deze laatste zaterdag van september en lokte me de tuin in. Diesel, onze husky, dartelde achter me aan met een stok in zijn mond.

Toen ik terug naar binnen wandelde om een glaasje water te nemen, viel mijn oog op de fruitmand en de appelsien die op mij lag te wachten. Een glimlach verscheen spontaan op mijn gezicht.

Zonder aarzelen nam ik de appelsien, wandelde naar de badkamer, deed mijn jogging uit en stapte onder de douche met de appelsien in mijn hand.

Het warme water stroomde over mijn hoofd en lichaam naar beneden en ik ontspande me meteen. So far, so good. Een warme douche is natuurlijk altijd ontspannend.

Nu stond ik daar te staren naar de appelsien in mijn rechterhand. Confession: ik ben normaal gezien geen fruiteter en al zeker geen appelsien. Al die velletjes en geprul is er voor mij te veel aan. Met andere woorden, ik had geen flauw idee hoe je dit eet.

Ik prulde de schil stukje per stukje los en liet het op de vloer van de douche vallen. Na een tijdje kreeg ik grotere stukken los en was het best een bevredigend gevoel! Vooral omdat ik alles zomaar kon laten vallen, onbezorgd als een klein kind. Door het warme water en de appelsienenschillen werd ik omringd door het heerlijke aroma. Zonder nog maar een hap genomen te hebben, kon ik de appelsien al proeven in mijn mond.

Toen de schil er zo goed als af was, brak ik de appelsien in twee stukken en nam een grote hap uit het eerste stuk. Het sap vloog in het rond en ik voelde het over mijn lichaam lopen. Het was fris en waarschijnlijk plakkerig, maar dat maakte nu niet uit. De appelsien was sappig en smaakte zoet. Het was alsof hij extra smaak kreeg doordat ik ondertussen ook volledig ondergedompeld was in het aroma. Wat was dit een heerlijke ervaring!

Ik nam nog een grote hap en kneep expres een beetje zodat het sap langs mijn mond over mijn kin zou lopen en ik helemaal op kon gaan in het oergevoel dat stilaan naar boven kwam.

Ik schrok van de badkamerdeur die ineens open ging en verslikte me! Mijn vriend kwam binnen. Hij was blijkbaar wakker geworden.

‘Schatje? Waarom ruikt het hier zo naar appelsien?’

‘Uhm…’

Hij doet het schuifdeurtje van de douche open en kijkt me verbaasd aan: ‘Wat ben jij aan het doen?’

‘…Een appelsien aan het eten’ – Oh ow, betrapt!

‘Dat zie ik, ja’

Betrapt en niet goed wetend wat ik moet zeggen, sta ik daar voor hem. De vloer bezaaid met schillen en de rest van de appelsien nog in mijn beide handen.

‘Hmm, het ruikt anders wel heerlijk. Goed als ik erbij kom?’

X.
Gussie

Ps: Bedankt, meid! You changed my life for the better, again!

over mij

Hoi, ik ben Gussie, genietend van de fleur van mijn leven en inwoner van de prachtige Kempen. Al 6 jaar ben ik samen met de liefde van mijn leven en nagel aan mijn doodskist. Ik hou van mijn koppige husky en mijn favoriete kleur is blauw. Ik ben een curieuzeneus die alles wil weten en vol zit met verwondering over het leven.

My Precious

Ongeluk zit in een klein hoekje. Dus geluk zit in de rest van de wereld”
– Loesje

‘Pfff’ zucht ik diep terwijl ik in de schrale snoepkast staar. Zowel de bodem van de kast als de achterkant is zichtbaar. Een grote zak paprikachips ligt er eenzaam bij. Geen goed teken als je het mij vraagt. Zeker niet deze tijd van de maand, if you know what I mean.

Hoopvol kijk ik in de koelkast, misschien is daar nog een lekker stukje chocolade te vinden.

‘Pfff’ zucht ik opnieuw. Niks. De muizen vallen hier dood in de kast!

Teleurgesteld en onbevredigd strompel ik terug naar mijn warm en cozy plekje onder mijn dekentje in de zetel, druk op ‘play’ en binge ‘Jane the virgin’ verder op netflix.

De hilarische serie heeft me helemaal in haar ban en ik zit net in een verwarrende, maar romantische scène tussen Jane en Rafael wanneer ineens de bel gaat.

DING DONG

Pfff, wat nu weer! Kan een mens niet meer rustig in de zetel afzien en een serie kijken zonder gestoord te worden? bitch ik onderweg naar de voordeur. Ik doe er expres lang over om er te geraken.

Maar wanneer ik eenmaal de deur open doe, blijken er twee Engeltjes te staan: “Goedenavond mevrouw, wij zijn op ruiltocht. Heeft u misschien iets om met ons te ruilen?”

In hun handen houden ze twee chacha’s.

ZE HEBBEN CHOCOLADE BIJ!

“Momentje…” ik spurt naar de keuken om dan razendsnel terug te komen met de eenzame zak paprikachips: “Wat denken jullie hiervan, goede deal?”

“Wow, zeker! Dank u wel, mevrouw!” Gelukkig huppelen de twee Engeltjes terug de straat op.

En ik kruip terug onder mijn dekentje met de chacha’s in mijn hand “We wants it, we needs it. Must have the precious!” zeg ik tegen niemand in het bijzonder.

X,
Gussie

over mij

Hoi, ik ben Gussie, genietend van de fleur van mijn leven en inwoner van de prachtige Kempen. Al 6 jaar ben ik samen met de liefde van mijn leven en nagel aan mijn doodskist. Ik hou van mijn koppige husky en mijn favoriete kleur is blauw. Ik ben een curieuzeneus die alles wil weten en vol zit met verwondering over het leven.